Rozdział 3
... Tracy zacisnęła dłonie na szkolnej ławce, zdrapując z niej farbe od spodu. Podnisła głowę i spojżała na Scotta, trochę jakby ze strachem.
- Idą po nas- wyszeptała, tak jakby nie chciała żeby ktokolwiek prócz Scotta ją usłyszał- Przyjdą po nas wszystkich.- po tych słowach wstała z krzesła. Przeszła pare kroków, upadła, a z jej ust wypłynęła srebrna substancja, przypominająca rtęć.
Scott zawahał się przez chwile, po czym podniósł nieprzytomną dziewczyne i wyszedł szybkim krokiem ze szkoły, zapewne chcąc zawieść ją do kliniki weterynaryjnej. Za nim pobiegli Liam, Kira i Lydia. Na korytarzu spotkali równierz Stilesa i Malie. Gdy wnieśli Tracy na tylne siedzenie Jeepa Stilesa, Scott stanął nieruchomo, jakby się nad czymś zastanawiał.
- Myślę...- zaczął, zwracając się do Stilesa- Myśle że Liam, Kira i Lydia powinni zostać w szkole. Musicie nas kryć, okey? My ją zawieziemy do Deatona, on napewno coś poradzi.
- Zgoda.- przytaknęła Kira- Ale... Uważajcie. Z nią jest coś nie tak.
Scott przytaknął. Malia i Stiles usiedli z przodu, Scott z tyłu z Tracy. I odjechali.
- Nie wiem.- oznajmił Deaton- Nigdy nie miałem do czynienia z taką istotą. W dodatku, ledwo zdążyłem zrobić nacięcie na jej skórze, a po ranie nie było ani śladu. Błyskawicznie się uzdrawia. Nic nie rozumiem.
- Ty?- spytał Scott z rezygnacją
- Nie jestem wszechwiedzący, wszystkoumiejący, Scott. Zresztą chyba tylko ten kto ją stworzył wie co się z nią dzieje. Może powinniście znaleść tych, którzy za to odpowiadają?
- Nie będzie łatwo- powiedziała Malia
- To wiemy napewno.- potwierdził weterynarz- A teraz pomóżcie mi ją obrócić.
Zrobili to o co prosił Deaton. Mężczyzna podwinął jej bluzkę, odsłaniając plecy. Pod skórą dziewczyny coś się poruszało, jakby... Gigantyczna, półmetrowa stonoga. Wszyscy przyglądali się temu, dość ohydnemu, zjawisku. Najgorsze jednak jeszcze nie minęło. Z pod jej skóry dosłownie wyrwał się kręgosłup ( przynajmniej na to wyglądało) po czym zmienił się w ogon z ostrym zakończeniem, który niegroźnie zranił Stilesa w ramię. Potem Scotta w twarz, Malię w nadgarstek, a Deatona w przedramię. Cała czwórka wylądowała sparaliżowana jadem na podłodze. Nie mogli się poruszyć. Teraz wszystko było już pewne.
- Czy ona...?
- Jest Kanimą- dokończył Stiles za Scotta. Byli niemal pewni że jest wilkołakiem. Jak widać mylili się...
W tym samym czasie Lydia i Kira miały ostatnią lekcję. Przedsiębiorstwo z trenerem Fintstock'iem. Jak zwykle nudna, do niczego niepotrzebna lekcja.
- Gdzie znowu podziewają się Scott i Stiles?- zapytał trener
- I Malia.- dodała jakaś dziewczyna z tyłu
- Kto?- trener nie miał zbyt dobrej pamięci do "nowych" osób
- To ta... Dziewczyna Stilesa. Jest tu już od roku.- uświadomiła mu Kira
- Nie kojaże. W każdym razie, powiedz im że jeśli będą opuszczać tyle lekcji, niezaliczą semestru.
- Wyobraźcie sobie że sie poruszacie. Uda wam się. To raczej kwestia uzdrawiania.- powiedział Deaton do Malii i Scotta
- Myślisz że to sie uda?- Scott miał wątpliwości.
- Chociaż spróbujmy- zdecydowała Malia. Zamknęła oczy i skupiła się. Próbowała się poruszyć, ale niestety narazie jej nie wychodziło. Nagle poczuła mrowienie w lewej ręce.
- Malia... Poruszyłaś ręką. Próbuj dalej.- powiedział ze zdumieniem Scott.
- Chyba nie zraniła mnie zbyt głęboko.- Oznajmiła. Po paru sekundach stała już na nogach opierając się ręką o metalowy stół.- Znajde Tracy i...
- Przyprowadzisz ją tu- dokończył Scott- Nie zabijamy. Pamiętaj.
- I... Uważaj na siebie.- dodał Stiles. Malia przytaknęła chociaż wiedziała że jej nie widział. Był odwrócony w przeciwną stronę.
Wybiegła z kliniki, jak najszybciej mogła i pobiegła na posterunek policji. To co zastała nie było zbyt przyjemne. Na podłodze leżało trzech zmasakrowanych policjantów, a przy drzwiach odcięty ogon, zapewne Tracy. Rozejżała się, upewniając sie że wśród ciał nie leży...
- O cholera- powiedziała cicho, gdy zobaczyła na podłodze... Tatę Stilesa. Miał poderżnięte gardło. Zamrugała, odpędzając tym samym łzy, napływające jej do oczu. Nie mogła teraz o tym myśleć. Chociaż... To było trudne. Ale musi znaleźć Tracy, zanim zrani jeszcze kogoś.
Poszła w stronę piwnicy, z której dobiegało nieludzkie warczenie. Tracy tam była. A z nią Lydia i Kira, które stały w rogu pomieszczenia. Kira trzymała swój miecz, a Lydia stała za nią z przerażoną miną. Jednak... Widać po niej było, że mimo iż się boi, wie że wyjdą z tego cało.
Malia zauważyła że Tracy nie ma ogona. Prawdopodobnie Kira ucięła go Kataną. Szybko jednak odpędziła wszystkie myśli i rzuciła się na Tracy, odpychając ją jak najdalej dziewczyn.
- Uciekajcie!- krzyknęła do nich- Szybko!- dodała. Kira chwyciła Lydię za nadgarstek i pociągnęła w strone drzwi. Malia próbowała powstrzymać Tracy przed ucieczką. Przez chwile jej nieuwagi udało jej się położyć Kanimę na podłodze. Zacisnęła ręce na jej szyjii. Dziewczyna wydała z siebie okropny dźwięk. Jej oczy zaczęły się zamykać. I wtedy Malia puściła ją i odsunęła się o dwa metry. Tracy zakaszlała parę razy. Jej wąskie, żółte oczy zmieniły się na brązowe. Z jej skóry zniknęły dziwne łuski, ogona już nie miała, a kły zmieniły się w białe, proste zęby typowe dla nastolatki. Dziewczyna wydawała się być naprawdę przerażona. Malia otworzyła usta, aby coś powiedzieć, jednak nie zdążyła. Do piwnicy wparowali Doktorzy. Roboty, a zarazem ludzie. Niemożliwe, a jednak to prawda.
Malia wstała i chciała rzucić się na jednego z nich, ale ten najniższy powstrzymał ją, przyciskając jej głowe do ściany. Widziała jednak wszystko co pozostali dwoje zrobili Tracy. Wstrzyknęli w jej szyję jakąś srebrną substancje przypominającą rtęć. Teraz jej oczy całe zaszły tym kolorem i po chwili znów stały się brązowe. Dziewczyna upadła, a z jej ust znowu wypłynęła srebrna ciecz. I Malia wiedziała że ona już nie wstanie. Doktorzy zniknęli. A ona siedziała teraz przy ścianie, przerażona tym wszystkim. Co powie Stilesowi? Że jego tata nie żyje? Przecież on się załamie! A Scott? Pewnie pomyśli że to ona zabiła Tracy i nie da jej się nawet wytłumaczyć.
Nie wiedziała ile czasu siedziała tam wpatrując się w podłogę. Do pomieszczenia wbiegli Scott i Stiles. Za nimi Lydia i Kira. Stiles nie wydawał się zbyt smutny, czy coś koło tego. Malia wstała z podłogi. Scott spojżał na nią zdziwiony.
- To nie ja- rzuciła szybko, uprzedzają oskarżenie- przysięgam.
- Okay. Wierzymy ci. Co tu się stało?- zapytał Stiles. Zobaczył że z jej oczu płyną łzy. Podszedł do niej i przytulił ją mocno. O nic nie pytał. Z własnego doświadczenia wiedział że to tylko pogorszy sytuację.
- Stiles... - zaczęła, wciąż przytulona do niego mocno. Tym razem to on mógł tego potrzebować- Widziałeś kogoś? Jakieś... Ciała?
- Nie. Wszystkie ofiary zostały przed chwilą zabrane przez... O co chodzi?- spytał z niepokojem w głosie.
- Twój tata... On był wśród tych ofiar- powiedziała z żalem i znów zaczęła płakać. Stiles odsunął ją od siebie i popatrzył jej w oczy. Nic nie powiedział. Jego oczy zaczęły się błyszczeć. Zamrugał. Odwrócił się i wyszedł wymijając Scotta. Poprostu wyszedł. Nie wiadomo gdzie.
Minęło parę dni. Stiles gdzieś zniknął. Nie odbierał telefonu, nie odpisywał na SMS'y. Nikt nie wiedział gdzie się podziewa. Malia jednak nadal u niego mieszkała. Spała w jego łóżku. Nosiła jego koszulki jako piżamę. Tak jak zawsze. Bo za nim tęskniła. Bo nie mogła zapomnieć. Choćby na chwile. Zwłaszcza jeśli miałaby go już nigdy nie zobaczyć...
Ładnie, ładnie czekam na next ^^
OdpowiedzUsuńSuper czekam na next :)
OdpowiedzUsuń