poniedziałek, 11 stycznia 2016

Rozdział 5

    - Wszystko zaczyna się zmieniać. Najgorsze jest to że nie na dobre, lecz na złe. Szeryf nie żyje. Stiles od dwóch tygodni nie daje znaku życia, mój tata wyjeżdża do San Diego, a Kira do Nowego Jorku. Już od dłuższego czasu dzieje się z nią coś dziwnego. Patrząc na nią swoimi oczami Alfy, widzę wokół niej ognistą aurę. Ale jest coś co mnie naprawdę przeraża. Mówi po japońsku przez sen. A przeraża mnie to, ponieważ ona nawet nie zna japońskiego. Nie wiem co z tym wszystkim zrobić. Próbuję wszystkich uratować, ale już nie nadąrzam.
    - Po to tu jestem, Scott. Pomogę ci. I pomogę Stilesowi. Obaj nadal jesteście moimi przyjaciółmi, a to że w czwartej klasie nasz kontakt się urwał, nie zmienia naszych relacji. Przynajmniej dla mnie.
    - Czemu wróciłeś do Beacon Hills?
    - Potrzebuje stada. Oboje wiemy że Samotny Wilk, taki jak ja, nie przeżyje długo bez watahy. Kiedy tylko usłyszałem o Prawdziwym Alfie z Beacon Hills i o tym że nazywa się Scott Mccall odrazu przyjechałem.
    - Wiesz, Theo. Nie możemy zaufać ci ot tak. Nikomu nie możemy. Może dlatego większość z nas jeszcze żyje. Musisz dać nam trochę czasu i udowodnić swoją lojalność.
    - To właśnie zamierzam zrobić. Ale najpierw musimy wreszcie znaleźć Stilesa. Z nim też chętnie się zobacze.
    - Ale ze mnie Idiotka!- powiedziała Malia- Szukaliśmy go wszędzie. Oprócz, w internecie. Jeżeli to naprawdę jest Stiles, właśnie jest dostępny na Facebooku.
    - Jaja sobie robisz?- spytał Scott z niedowierzeniem.
    - Nie. Chodź i sam zobacz.- powiedziała i pokazała mu laptopa. Faktycznie, był dostępny. I właśnie do nich dzwonił.
    Malia najechała myszką na zielony przycisk i odebrała. Na ekranie pojawił się Stiles. O dziwo wyglądał normalnie. Żadnych, chociażby, zadrapań. Chyba nic mu nie było...
    - Jezu, Stiles! Gdzie ty jesteś, stary? Od dwóch tygodni cię szukamy.
    - Tak, właśnie.- zgodziła się Malia- Co ty sobie...- urwała, widząc jego minę.- Czemu nic nie mówisz?
    - Co mam mówić? Macie racje. Powinienem wam powiedzieć, ale nawet o tym nie myślałem. Kiedy powiedziałaś mi że mój tata... No wiesz. Wtedy wyszedłem na zewnątrz. Sanitariusze właśnie odjeżdżali z ofiarami Tracy. Spytałem jednego z nich kim były ofiary.
    - Powiedzieli ci...- dokończył Scott.
    - Tak. I... Nie wiedziałem co robić, więc przyjechałem tutaj.
    - Tutaj, czyli gdzie?- spytała Malia.
    - To nieistotne. Powiem wam kiedy wrócę.
    - Czyli kiedy?
    - Umm... Nie wiem. Kiedy zrobie to po co tu przyjechałem. Tylko proszę, nie pytaj już o nic. Muszę kończyć.
    - Czekaj...- nie zdążyła dokończyć, Stiles już się rozłączył.- Trudno. Ważne że nic mu nie jest.
    Jedno zmartwienie mieli z głowy. Wiedzieli że nie muszą martwić się już o Stilesa. Niedługo wróci, a wtedy pomoże im wszystko poukładać. On jest w tym dobry.
    Teraz musieli myśleć nad czymś innym. Kim mogą być pozostałe Chimery? Po rozmowie ze Stilesem, Liam zadzwonił do Scotta i powiedział że był z Brettem i Masonem w klubie. I że chyba znalazł drugą Chimere. A był nią Lucas. Prawie ich wszystkich pozabijał, nawet Scotta, który przyjechał swojemu Becie na ratunek. Jednak coś zabiło go pierwsze. A raczej ktoś... Doktorzy. Tu pada pytanie:"Czemu najpierw tworzą Chimery, a potem je zabijają?"
    Po długim, męczącym dniu Scott i Kira poszli spać do domu Mccall'ów, a Malia pojechała do szkoły, aby pouczyć się w bibliotece. Uczyła się dość długo. Ale tak naprawde w jej głowie nie bylo nic innego, tylko Stiles. Myślała o tym, jak sie cieszy że nic mu nie jest. Że z nią rozmawiał i że wróci. A jak wróci to ona mu przywali. Bo ją zostawił, a obiecał że nigdy tego nie zrobi. A potem zacznie pytać. O wszystko. O dodatkowy pokój w jego domu, o to gdzie był i po co. I czy wie coś o Dereku. Czy wrócił i czy on w ogóle coś o tym wie.
    Natychmiast jednak przestała rozmyślać, gdy przez okno wpadła strzała i wbiła się w jedną z szafek. Była do niej przywiązana karteczka.
    Odczepiła strzałę od drewnianej szafki i odkręciła grot, żeby móc zdjąć karteczkę. Było na niej napisane "Znajdę cię. I znajde twoich bliskich. Zabije ich na twoich oczach, a potem zabije ciebie..."
    Fakt, trochę ją to poruszyło. Jej jedynymi bliskimi osobami są Stiles i jej tata. Jeśli ktoś ich zabije to co zrobi? Może nie była zbyt dobra w okazywaniu uczuć, ale się bała. O wszystkich. No... Chyba że to nie było skierowane do niej? Może ten kto to tu wystrzelił, myślał ze siedzi tu ktoś inny, nie ona? Miała taką nadzieje. Nie chciałaby, aby przez nią ktoś zginął. To było by okropne...
    Malia wzięła strzałę, złamała ją na pół i wyrzuciła do kosza, a karteczke włożyła do kieszeni spodni. Spakowała książki do plecaka i już miała zamknąć laptopa leżącego na bibliotecznym stoliku, gdy ktoś zaczął do niej dzwonić na Skype'a. Stiles. Jakoś nie miała teraz ochoty z kimkolwiek rozmawiać. Mimo to odebrała.
    - Cześć, Stiles ja...- zaczęła Malia, ale Stiles jej przerwał
    - Malia, słuchaj. Peter jest twoim biologicznym ojcem, nie?
    - Tak, ale...
    - Zanim zamknęliśmy go w psychiatryku, wspomniał coś o Pustynnej Wilczycy. Nie mówiliśmy ci o tym, wiem. Ale on uważa że to ona jest twoją biologiczną matką. I myślę że to może być prawda. Sprawdziłem w internecie i Pustynna Wilczyca to innaczej...
    - Kojot.- tym razem to ona mu przerwała.- Moja matka... To kojot. Kojot to moja matka... Co? Ja... W sensie Peter mówił że moja matka nie żyje. Mówił prawde...
    - Wiesz, niektórzy umieją się maskować- zrobił swoją słynną minę mówiącą: "Na przykład ja...", ale głównie chodziło mu o Petera- Mimo wszystko on... Tak jakby... No wiesz, zależy mu, tak troszeczkę, na tobie. I dlatego ci powiedział że ona nie żyje. Ponieważ, twoja matka chce cię zabić.- Po tych słowach zacisnęła zęby tak mocno że prawie je sobie połamała. Jednak strzała była skierowana do niej. Szybko się o tym dowiedziała. Ale to dobrze. Będzie mogła chronić Stilesa i wszystkich innych.
    - Malia? Wszystko okey?- zapytał z tą specyficzną dla niego troską.
   - Tak. Wszystko okey.-powiedziała, zmuszając się do uśmiechu.- Zostań tam gdzie jesteś jak najdłużej możesz. Dobranoc!- Rozłączyła się. To nie zabrzmiało zbyt dobrze. Teraz pewnie wróci jeszcze szybciej. Będzie się martwił że coś jest nie tak. A jak wróci, narazi się na niebezpieczeństwo. Ona nie może na to pozwolić.
    Jak najszybciej mogła, wyszła ze szkoły, ale tuż przed wejściem zastała ciemnowłosego, wysokiego chłopaka z kłami. Josha. Chłopak chodzi do tej samej szkoły. Jest drugoklasistą. Kojarzy go bo nieraz próbował do niej zagadać na stołówce. Olewała go. Miała Stilesa.
    Josh rzucił się na nią, a ona odepchnęła go. Chłopak upadł trzy metry dalej, poczym szybko wstał, podbiegł do Malii i przejechał pazurami po jej twarzy, zostawiając trzy grube rany na policzku. Dziewczyna zaparła się rękami o jego ramiona i popchnęła go na znak drogowy, co sprawiło że Josh uderzył mocno głową o grubą, metalową rurę. Opadł na ziemie, ale tym razem już się nie podniósł. Na jego ustach pojawiła się ta sama srebrna ciecz co u Tracy i Lucasa po śmierci. Scott nie będzie zadowolony.
    Malia cofnęła się o parę kroków, a potem pędem pobiegła w strone najbliższego przystanku autobusowego. Teraz przejechanie czterech przystanków ciągnęło się dla niej w nieskończoność. Kiedy wysiadła z autobusu przestała myśleć o Joshu. Teraz miała wrażenie że ktoś ją obserwuje. Czuła za sobą czyjąś obecność. Odwróciła się, ale nikogo nie zobaczyła. Przyspieszyła kroku. We mgnieniu oka znalazła się przed drzwiami domu Stilinskich. Zaczęła grzebać w plecaku, w poszukiwaniu kluczy.
    Gdy wreszcie weszła do domu poczuła się bezpieczniej. Zamknęła drzwi na klucz i poszła spać...
    Przez następne dziewięć dni nie dzieło się nic nadzwyczajnego. Scott i reszta chodzili do szkoły, na dodatkowe zajęcia, ostatnio nawet Scott i Kira poszli na randkę do kina. Szczerze, nigdy jeszcze na żadnej nie byli.
    Malia wreszcie poprawiła matme. Teraz nie wypadała jej jedynka, lecz trójka. Może jednak zda ten semestr...
    Scott i Lydia mieli teraz francuski. Weszli do sali i zajeli miejsca. Oboje synchronicznie, jak to zawsze od ponad trzech tygodni, spojrzeli na puste miejsce w drugiej ławce. Kto by pomyślał że zabraknie im sarkastycznego, irytującego charakteru Stilesa. Już tak długo się z nim nie widzieli. Bez niego było zbyt ponuro...
    Do sali wszedł już nauczyciel. Zaczęła się lekcja, kiedy drzwi gwałtownie się otworzyły. Ich oczom ukazał się ciemnowłosy, wysoki chłopak z niedbale ułożoną fryzurą. Widać było odrazu że wcześniej biegł dość długo. Zamknął drzwi, przeprosił za spóźnienie i zajął jedyne wolne miejsce. W drugiej ławce.
    Scott nie mógł uwierzyć. Myślał że minie trochę wiecej czasu za nim znów zobaczy swojego najlepszego przyjaciela tutaj, w szkole. Stiles wyjął książki, i zeszyt. Zaczął grzebać jeszcze w plecaku w poszukiwaniu jednej niezbędnej rzeczy...
    - Scott... Proszę, powiedz że masz dwa długopisy- poprosił Stiles po czym uśmiechnął się pogodnie. Scott, z podobnym wyrazem twarzy podał chłopakowo długopis- Dzięki, stary.- powiedział i puścił mu oczko. Słynny znak rozpoznawczy Stilesa, który mówi "Musiałbyś być klaunem z igłą w strzykawce żeby zepsuć mi ten dzień". To sprawiało że Scott również będzie dziś zadowolony. Magia Puszczania Oczka- tak mówili na to w podstawówce.
     Minęła ta, jakże, długa lekcja. Stiles wyszedł z sali szybkim krokiem wymijając Scotta i Lydię. Na swojej ławce zostawił zwiniętą karteczke. "Spotkajmy się w bibliotece. Weźcie ze sobą Malie i Kirę."- pisało. Spojżeli po sobie, a potem poszli po resztę przyjaciół. Cała czwórka pospieszyła do czytelni, w której czekał już Stiles. Wstał od stolika, zrobił krok do przodu, po czym zatrzymał się widząc że Malia idzie w jego stronę. Dosłownie, rzuciła sie na niego, przytulając go mocno. Chłopak odwzajemnił uścisk. Parę sekund później odsunął się jednak. Malia spojżała na niego pytająco.
    - Zanim coś powiecie- zaczął Stiles z dziwną dla niego powagą- Chcę was o coś poprosić. Nie pytajcie o to gdzie byłem, po co, ani nic z tych rzeczy....
-----------------
Wybaczcie za to ze tak dlugo czekaliscie na ten rozdzial. Nie mialam czasu go skonczyc. I zakonczenie rozdzialu w sumie tez nie za dobre, ale nie mialam weny 😊 mam nadzieje ze sie spodoba xd Pozdrawiam ;*
   
   
   
   

3 komentarze:

  1. Jak mogłaś zabić pana Stilinskiego? :'( Czekam na next.

    OdpowiedzUsuń
  2. Pamietajmy ze w Teen Wolf wszystko moze sie zdarzyc xd w sumie to nie mialam pomyslu na Stilesa, so... Linden Ashby jest moim dobrym przujecielem i nigdy nie opusci mojego ff 😂😂

    OdpowiedzUsuń
  3. Super blog
    Według mnie Stiles mógł pojechać do rodziny matki do polski
    Pozdro i WENY
    P.S. Czekam na next

    OdpowiedzUsuń