- Opowiedz mi wszystko- poprosił agent Mccall. Malia nic nie powiedziała.- Co się stało sześć dni temu na posterunku? To ważne. Każda informacja może pomóc nam w poszukiwaniach Stilesa.
- Nam nie udało się go znaleść, więc czemu wam miało by się udać?- spytała dziewczyna.
- Okay.- powiedział tylko mężczyzna. Wstał od "stołu przesłuchań" i wyłączył kamerę znajdującą się w rogu pomieszczenia.- Teraz możesz mi powiedzieć. Tylko szczerze.
- Co mam powiedzieć? Nie było mnie przy tym. Przyszłam gdy było już po wszystkim.
- Dobra. Zadam teraz pytanie bardzo podobne do twojego. Czemu uważasz, że jeśli wam nie udało się znaleźć Stilesa, to nam tym bardziej? Jest coś o czym nie wiem, a powinienem wiedzieć?
- Dużo rzeczy. Ale nie o wszystkim można powiedzieć. Zwłaszcza że Pan i tak nie uwierzy.
- O dziwo, mój syn powiedział to samo. Zostawił wybór tobie, bo sam nie chciał mi o tym opowiadać.
- Tak powiedział?
- Owszem. Możesz mi powiedzieć. To nie wyjdzie poza ten pokój.
- Nie wiem...- Malia nadal miała wątpliwości. Jednak zawsze lepiej jest wiedzieć. Tak samo było z tatą Stilesa i mamą Scotta. I z mamą Lydii.- Zgoda. Powiem wszystko.
I powiedziała. Wszystko co wiedziała. O tym jak Sheryf "znalazł" ją w lesie po ośmiu latach. O Nogitsune, o Berserkach, Dobroczyńcy i Doktorach Strachu. Jego mina mówiła " Co ona gada? Chciałem prawdę, a nie głupie bujdy". Ale gdy już skończyła opowiadać uśmiechnął sie nieznacznie.
- Wierze ci.- oznajmił- Naprawdę.
- To sarkazm?- spytała z niedowierzeniem. Nawet nic mu nie pokazała, a on i tak uwierzył?
- Nie. To nie sarkazm. To co mi teraz opowiedziałaś wyjaśnia wszystko, co się działo odkąd wróciłem z San Diego do Beacon Hills. Nogitsune i zachowanie Stilesa. Zabójstwa i Dobroczyńca. Wszystko pasuje.
- Mogę już iść?- zapytała, odczuwając wreszcie zmęczenie po czterech nieprzespanych nocach.
- Jasne. Idź i poproś Scotta żeby na chwile tu jeszcze zajżał.- poprosił i wstał odprowadzając ją do drzwi.
Gdy wreszcie doszła do domu Stilesa zauważyła że drzwi są uchylone. Otworzyła je szerzej i weszła do środka wysuwając pazury. W domu było cicho, ale mimo to wyczuwała czyjąś obecność. Co dziwniejsze nie człowieka, lecz zwierzęcia. Nagle zza rogu salonu wyszedł wilk. Cały czarny z niebieskimi oczami. Takimi jak jej. Ostatnio widziała takiego, kiedy... Kiedy Derek ewoluował. Czy to możliwe że to on? Wyjechał. I miał zostać, tam gdzie był, na stałe. Ale może wrócił? Może coś się wydarzyło? Może musiał wrócić?
Nawet nie zdążyła podejść bliżej, a wilka już nie było. Uciekł.
Wyszła na zewnątrz, żeby zobaczyć, czy gdzieś w pobliżu go nie ma, ale zobaczyła tylko kota sąsiadów. A jeśli on żyje to ma przynajmniej pewność że wilk nie jest koto-żercą. To dobrze. Więcej dla niej. Tak zawsze mówił Stiles, chociaż wiedział że koty dawno jej się odwidziały. Wolała Pizze. Odkąd Stiles pierwszy raz zabrał ją do pizzerii, na ich pierwszej randce, jadłaby ją bez przerwy. Ale Stiles wiedział ile wygłodniały kojot może zjeść w ciągu dnia, więc jej zabraniał. A ona wiedziała że robi to dla jej dobra. I dla swojego. Kto by chciał chodzić z grubą świnią?
Weszła znowu do domu, zostawiła telefon na stole w salonie i pobiegła na górę, do pokoju Stilesa. Zatrzymała się przed drzwiami i spojrzała na pokój obok. Nigdy nie zwróciła na niego uwagi. Była ciekawa co w nim było. Podeszła do drzwi i szarpnęła za klamkę. Zamknięte. Pewnie jakaś dodatkowa sypialnia dla gości. Odeszła pare kroków, ale ciekawość była silniejsza. Znow szarpnęła za klamkę, tym razem mocniej. Potem jeszcze dwa razy i zamek puścił. Drzwi się otworzyły, a jej oczom nie ukazała sie żadna sypialnia, czy dodatkowy pokój. Co prawda, było tam łóżko, ale zakurzone i brudne. Nienadające się dla gości. Dookoła leżało pełno pudeł, również zakurzonych. Nie były podpisane, ani zaklejone taśmą. Poprostu powpychano do nich rzeczy i zostawiono, tak jak były. Niektóre były otwarte, na innych leżały inne pudła, świeczniki, wazony albo szkatułki.
Przymknęła drzwi i usiadła na podłodze wśród pudeł. Przysunęła jedno do siebie i otworzyła je. Były tam książki i dwa przyborniki w kolorze bordowym. Wzieła drugie pudło. Parę książek, pudełeczko z biżuterią. Po co Stilesowi, czy jego tacie jakieś bransoletki, naszyjniki, pierścionki? Przecież... No tak. Teraz już do niej dotarło. To pokój mamy Stilesa. Zapewne po jej śmierci pochowali jej rzeczy do pudeł i je tu powstawiali. Malia pamietała, że Stiles nienawidzi złych wspomnień.
Otworzyła jeszcze pare pudeł z ubraniami i książkami. Jego mama chyba uwielbiała czytać. W ostatnim pudle znalazła dwie kasety. Nawet nie wiedziała jak się je odtwarza, więc je odłożyła. Poszła do pokoju Stilesa, przebrała się w "piżamę" (w końcu było po dzwudziestej) i położyła się spać. I spała bardzo długo. Kiedy się obudziła było po jedenastej. Normalnie by się przejeła że tyle spała i spóźni się do szkoły, ale po pierwsze miała to gdzieś, po drugie była sobota, a po trzecie bez Stilesa w ogóle nie obchodziła ją szkoła, oceny, frekfencja.
Przebrała się, zjadła dwa tosty i wyjęła z szafki skserowany egzemplarz książki o Doktorach Strachu. Miała przeczytać go razem ze Stilesem. W sumie przeczytali, ale nie do końca. Zostało jedenaście stron.
Usiadła po turecku na kanapie i zaczęła czytać...
- Jest więcej Chimer!- oznajmił Scott wybiegając z kliniki weterynaryjnej. Kira zatrzymała się patrząc na chłopaka z przymrużonymi oczami.
- Czego?- zapytała po chwili
- Chimera. To stworzenie o różnych komórkach DNA. Byliśmy pewni że Tracy jest Wilkołakiem. I była nim. Ale była też Kanimą. Kto wie czy nie była czymś jeszcze.
- Więc... Ona była Kanimą o DNA wilkołaka?
- Coś koło tego. Chimery powstały z... Ziemi. Tak jakby. Liam znalazł dół. A raczej trzy doły. W lesie. W jednym z nich jest naszyjnik Tracy.
- Ale to chyba nie znaczy że została tam pogrzebana żywcem?
- Nie, ale przeczytałem w tej książce o Doktorach Strachu że tak ich tworzą. To Doktorzy ich tworzą.
- No, to już jakiś postęp. Wiemy coś nowego.- oznajmiła, wsiadła na motocykl za chłopakiem i założyla kask. Odjechali.
Gdy już dotarli do szpitala, Scott omal nie wpadł na swoją mamę przy drzwiach frontowych. Wyglądała na zdeterminowaną.
- Coś się stało?- zapytał chłopak. Melissa tylko odwróciła się i zaczęła iść w stronę jednej z sal. Weszła do niej, a za nią Kira i Scott. Sala była pusta.- Mamo? O co chodzi?
- Ktoś chyba widział Stilesa. Ale nie mamy pewności że to on.- powiedziała nagle bardziej spokojnie.
- Jak to? Gdzie?
- Tutaj, w szpitalu. Podobno wychodził z jednej z sal. Pustych. Ale nikt z personelu tego nie zauważył.
- To kto go widział?
- Lydia.- odpowiedziała krótko. Po chwili do nich dotarło. Co Lydia by robiła w szpitalu nie uprzedzając nikogo? I czemu widziała akurat Stilesa? To zapewne nie był on, ale mimo wszystko to była jedna z wizji Banshee. A jej wizje zawsze mówiły jedno: " Ktoś Umrze". Jeśli Stilesa naprawde tam nie było, oznaczało to że grozi mu niebezpieczeństwo. W najmniej prawdopodobnym przypadku komuś groziło niebezpieczeństwo z ręki Stilesa. Ale to graniczyłoby z cudem.
Pierwsze co zrobili to pojechali do Lydii. Musieli się czegoś dowiedzieć. Ale jej nie było. Nikt nie otworzył im drzwi. A im dłużej będą zwlekać z odnalezieniem Stilesa, tym większe zagrożenie dla niego i wszystkich innych...
_________________
Wreszcie skończyłam! Piszcie w komentarzach co jest w tym całym ff nie tak. Wszystkie wasze uwagi są mile widziane 😄 Nudny? Za długi rozdzial? A może za krótki? Jakieś błędy? Za dużo dialogów? Zglaszajcie wszystko, a ja postaram sie poprawic :-)
Świetne:)
OdpowiedzUsuńdziekuje <3
OdpowiedzUsuńSupi, czekam na next ^^
OdpowiedzUsuńBardzo fajny. Czekam na kontynuację.
OdpowiedzUsuńZapraszam do za obserwowania mojego bloga http://bialawilczyca044.blogspot.com/?m=1
Pozdrawiam Agnes