piątek, 4 marca 2016

Rozdział 8

    Teraz już wystarczą dwa dni, aby wszystko się zmieniło. Niestety, nie na lepsze, tylko na gorsze. Przez ostatnie dni po Chimerach i Doktorach Strachu nie było śladu. Wszyscy już prawie zapomnieli o ich istnienii, ale taki właśnie był ich plan. Zostać zapomnianym, żeby bez przeszkód zrealizować swój plan.
    Było dziewięć Chimer. Wszystkie już są martwe. Parrish (jak się okazało) przeniósł ich ciała na Nemeton, wielkie niegdyś zcięte drzewo o nadprzyrodzonych mocach.
    I teraz zostaję najgorsza część: Parrish okazał się istotą nadprzyrodzoną. Hellhoundem. Nawet się nie zorientowali że coś jest z nim nie tak. On sam zresztą też nie. Doktorzy wrócili. I wrócił ktoś jeszcze. Theo- przyjaciel Scotta i Stilesa z 4 klasy. Co prawda wrócił już wcześniej, ale teraz w innej postaci. Okazało się że pracuje z Doktorami. I to on wskrzesił wszystkie Chimery i zrobił z nich własne stado. Stado, w którym znajdowali się: Josh- chłopak o odporności na elektryczność, Corey- mógł być niewidzialny kiedy tylko chce, Hayden- wilkołak silniejszy niż Alfa, zarazem dziewczyna Liama, i Tracy- Wilkołak i Kanima zarazem. Theo był ich idealnym Alfą jako powodzenie Doktorów.
    - Nie damy rady- oznajmił Scott.- Oni są od nas silniejsi.
    - Jesteś Prawdziwym Alfą, kretynie- powiedział Stiles- Pokonałeś Matta, Gerrarda, stado Alf, a Petera nawet dwa razy i ty mówisz że nie dasz rady?
    - Do tego masz nas- odezwał się Malia.- My też ci pomożemy.
    - Ja... Wiem, dzięki, ale polegniemy. Doktorzy są zbyt silni. Może pokonamy stado Theo, ale wtedy przegramy z Doktorami.
    - Tak więc, musimy mieć plan i paru starych znajomych do pomocy.- zdecydował Stiles.
    - O kim mówisz?
    - O Argentach. Gerrard zna się na wszystkim co jest związane ze światem nadprzyrodzonym, a Ojciec Alisson ma arsenał broni. Wystarczy mu jedna i Doktorek będzie szukał głowy w Kopenchadze. I, z trudem przyznaję, Derek też się przyda. Breaden zapewne mu pomoże.
    - Okey... Malia, zadzwoń po Liama, Lydię i Kirę żeby wracała z Nowego Jorku. Stiles, ty zadzwoń do Dereka, a ja do Argentów. Musimy działać szybko.
      - Jasne- odpowiedzieli synchronicznie Malia i Stiles.
                        * * *
    Jak można było się spodziewać sprawy się pokomplikowały. Jednak nie chodzi tu o Argentów, ani Dereka, lecz o Lydię. Malia dzwoniła do niej 11 razy, ale ta nie odebrała. Pojechała więc do jej domu. Otworzyła jej mama.
    - Zamknęła się w pokoju i nie chce otworzyć drzwi.
    - Mogę je wyłamać.
    - Niech to lepiej będzie nasz Plan B. Pogadaj z nią, może tobie otworzy.
    - Ja? Nienawidze... Gadać.
    - Milczenie nie nakłoni jej do otworzenia drzwi. Proszę.- powiedziała Natalie. Malia podeszła do drzwi.
    - Lydia, potrzebujemy twojej pomocy- wyglądało to bardziej na pytanie- Otwórz drzwi, obiecuje że ci pomogę. Jeśli to będzie możliwe. Wpuść chociaż mnie.
    Malia odczekała parę sekund, po czym cofnęła się i pobiegła w stronę drzwi chcąc je wyłamać. Jednak sekunde wcześniej Lydia dała za wygraną i Malia wpadła do jej pokoju lądując na podłodze.
    - Mogłaś uprzedzić że otwierasz drzwi!- powiedziała Malia wstając z podłogi. Teraz Lydia spowrotem zamykała drzwi na klucz. Pod oczami miała rozmazany od łez tłusz do rzęs, a włosy miała potargane.
    Lydia usiadła na łóżku i wtuliła twarz w poduszkę.
    - Lydia? Co się stało?- zapytała Malia.
    - Głosy. Ciągle je słysze, jakby ktoś krzyczał mi prosto do ucha.- odpowiedziała przez zaciśnięte zęby.
    - Ale...
    - To nie wszystko- przerwała jej. Uniosła głowę i spojżała na Malię.- Widzę Was.
    - Jakich "Nas"?
    - Ciebie i Stilesa. W opuszczonym magazynie.
    - Co my tam niby robimy...
    - Stiles leży na podłodze, a ty do niego podbiegasz. On umrze, Malia. Wy wszyscy umrzecie.- Po tych słowach zacisnęła oczy, jakby krzyk w jej głowie się nasilił, i sama krzyknęła. Nie tak zwyczajnie. Jak Banshee. Głośno i ogłuszająco...
                      * * *
    Malia weszła do pokoju Scotta. Nie pukała, poprostu otworzyła drzwi. Na kanapie siedział Derek i Braeden, na przeciwko na krzesłach Chris Argent i Liam. Stilesa nie było, ale to chyba nawet lepiej.
    Malia podeszła do Scotta, który stał w kącie pokoju. Lydia powoli szła za nią. Obie nie wiedziały jak zacząć. Miały nadzieję że ta druga coś powie pierwsza, ale ani Malia, ani Lydia nie miały zamiaru tego robić. Dopiero, gdy były dość blisko Scott je zauważył. Wyglądał na zamyślonego.
    - Scott... Musimy pogadać.- powiedziała Malia.- Na osobności.
    Scott poszedł z dziewczynami do kuchni i czekał. Ale one nic nie mówiły.
    - Po co chciałyście pogadać? Właśnie ustalaliśmy plan...
    - Ten plan jest do dupy.- przerwała mu Malia.
    - Nawet go jeszcze nie znacie.
    - Nieważne. I tak zginiemy.- odezwała się w końcu Lydia.
    - O czym ty mówisz? Skąd... Miałaś jakąś wizję, Lydia?
    - Nie wiem zbyt wiele. Na początku, jak już zapewne wiesz, widziałam Stilesa w szpitalu kiedy jego nawet nie było w Beacon Hill. On kogoś zabił.
    - Jak to "zabił"? Nie myślisz że może raczej to jemu coś grozi?
    - Dwie różne wizje nie mogą oznaczać jednego. Teraz wyraźnie widziałam że umrze. A wcześniej że to on kogoś zabił. Przy pierwszej wizji widziałam go jak odsuwa lodówke w kostnicy. Widziałam na niej tylko napis "Donovan". Nawet nie wiem czy to imię, czy nazwisko.
    - Co oznacza "Wyraźnie widziałam że umrze"?
    - Myśle że to raczej coś co się stanie, gdy będziemy wchodzić w drogę Doktorom i Theo.- powiedziała Malia.
    - Sugerujesz że mamy dać im zniszczyć całe Beacon Hill?
    - Wolisz śmierć paru obcych osób, czy twoich przyjaciół?
    - Wolę uratować wszystkich. I zrobię to choćby nie wiem co...
_____________________________
No, więc 8 rozdział już skończony. Jeśli rozdziały pojawiają się zbyt często to oczywiście piszcie w komentarzach. Ogółem pominęłam trochę momentów, ktore zaczęłam we wcześniejszych rozdziałach, więc postanowiłam kontynuować je teraz. Mam nadzieje że się spodoba oczywiscie kazda opinia mile widziana w komentarzu :-*

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz