poniedziałek, 25 stycznia 2016

Rozdział 6

      Nie dowiedzieli się dużo. W sumie Stiles  prawie nic im nie powiedział. Tylko to dlaczego tak nagle zniknął. To był zbieg okoliczności że akurat kiedy dowiedział się o śmierci ojca wyjechał. Oczywiście, był cholernie załamany, ale po śmierci matki i tylu osób, które znał uodpornił się na to. Dlatego powodem jego zniknięcia był nagły SMS od Breaden, dziewczyny Dereka. Napisała mu że dotarły do niej informacje o niejakiej Pustynnej Wilczycy, matki Malii. Kobieta jest groźna, to wiedzieli na pewno.
    Na zdjęciach, które pokazała Stilesowi Breaden były trzy zmasakrowane ciała. Derek wyczuł kojota na miejscu zbrodni. Wszystko było dla nich jasne, zwłaszcza że właśnie w pobliżu miejsca zabójstwa ostatnio widziano mamę Malii, o czym świadczą inne zdjęcia. Na razie muszą zrobić jedno: ochronić Malię. I jej bliskich. Oczywiście po tym co powiedział im Stiles Malia od razu opowiedziała o strzale skierowanej do niej.
    Minęły wszystkie lekcje. Stiles i Scott nie poszli tego dnia na trening Lacrosse. Byli zbyt zmęczeni. Stiles i Malia pojechali do domu Stilinskich.
    - Dziwnie się zachowujesz, Stiles.- powiedziała Malia gdy weszli do pokoju chłopaka.
    - Ja? Czemu tak sądzisz?- zapytał.
    - Twój tata... No wiesz. A ty zachowujesz się jakby nic się nie stało.
    - Wolisz żebym leżał pod łóżkiem i płakał?- zapytał z uśmiechem.- Smutek źle robi na cerę, powinnaś o tym wiedzieć jako przyjaciółka Lydii. Pewnie cały czas ci o tym nawija.
    - O dziwo nie, a ty zmieniasz temat.
    - Myślałem że już go zakończyliśmy.- odparł. Westchnął, widząc jej minę- Malia, nie chcę o tym gadać, okey? Ja cię nie pytam o wypadek z przed ośmiu lat. Ty w zamian nie pytaj mnie o to.
    - Poprostu wiem, że trudno kryć smutek. Pomyślałam że może chcesz o tym pogadać. Ale spoko.- zakończyła. Przez cały wieczór praktycznie nie rozmawiali. Owszem, Stiles chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział co. Malia też.
    Położyli się spać. Malia zasnęła po 5 minutach, ale Stiles nie mógł spać. Dręczyło go to że Malii grozi niebezpieczeństwo. I że w tym domu od dawna nie spał bez ojca w pokoju obok. Te myśli że już go nigdy nie zobaczy dobijały go jeszcze bardziej. Znowu poczuł ten okropny smutek. Odpędził wszystkie myśli związane z tatą i cicho wstał z łóżka żeby nie obudzić Malii. Ta na szczęście miała twardy sen.
    Ubrał się i wyszedł przed dom. Bezcelowo. Poprostu chciał sie przejść. To mu dobrze zrobi.
    Szedł przed siebie, nie zwracając uwagi gdzie idzie. Po dziesięciu minutach zatrzymał się. Stał przed szkołą. Czuł się teraz jak Banshee. Coś go tam przyciągnęło....
    Wszedł do szkoły, a potem szedł przez długi, ciemny korytarz dopóki nie stanął przed drzwiami biblioteki. Sięgnął do klamki i pociągnął za nią. Zamknięte.
    Przez chwilę pomyślał o powrocie do domu, ale potem przypomniał sobie że... Do biblioteki może dostać się, nie innaczej jak dzięki karcie bibliotecznej. Wyjął ją z kieszeni spodni. Zawsze trzymał ją przy sobie. Jak widać się przydało.
    Już miał przeciągnąć kartę przez czytnik, gdy nagle poczuł czyjąś rękę na ramieniu. A potem jedyne na co zwracał uwagę to okropny ból. Teraz ręka nieznajomego objeła go za szyje, lekko go podduszając. Cudem jednak się wyrwał i uderzył go z łokcia w twarz. Obcy cofnął się znacznie i na chwilę upadł na ziemię. Stiles dostrzegł trzy rzędy zębów w ustach (jak się okazało) chłopaka. Tego chłopaka, który jeszcze miesiąc temu przystępował do testów na zastępce szeryfa. Był jednak zbyt... Agresywny. Ale co on tu robił? W dodatku jako wendiego. Przynajmniej wyglądał na wendiego.
    Stiles pod nieuwagę chłopaka otworzył drzwi biblioteki i wbiegł do środka, po czym schował się między regałami książek. Po chwili usłyszał otwierające się drzwi biblioteki i kroki zbliżające się w jego stronę. W pewnym momencie chłopak stanął.
    - Pewnie nie wiesz kim jestem, Stiles.-powiedział -Mówią na mnie Donovan. Mówiąc w skrócie: przez twojego ojca mój tata wylądował na wózku inwalidzkim. Dlatego bo twój tatuś- tchórz zostawił go samego na misji w Afganistanie. Niestety, Szeryf nie żyje. Nie przeze mnie. Nie miałem okazji sie na nim zemścić, więc pomyslałem o tobie. Mam zamiar sprawić ci tak okropny ból, że po 5 minutach będziesz błagał żebym cię zabił i skrócił twoje cierpienia.
    Po tych słowach zamilkł. Stiles ze zdenerwowaniem wyjrzał zza szafek aby upewnić się że ma wolną drogę ucieczki. Stał tyłem do jednego z regałów. Odczekał chwilę i zrobił krok do przodu, kiedy Donovan złapał go od tyłu i przeciągnął go przez półki, zwalając przy tym książki.. 
    Szarpali się przez chwilę, poczym Stilesowi udało się uciec. Wszedł po drabinie, wyczekując kiedy Donovan podejdzie bliżej. Gdy tak się stało Stiles zrzucił na niego rusztowanie. Usłyszał niezbyt specyficzny dźwięk.
    Spojrzał za siebie. Dostrzegł że jedna z metalowych belek przebiła Donovana na wylot. Chłopak wyglądał na martwego.
    Stiles zszedł z drabiny. Nie był zadowolony z tego co się stało. Nie chciał go zabić, tylko pomóc sobie w ucieczce. Ale czy Scott to zrozumie? Co jeśli nie? Wtedy straci przyjaciela. Nie może do tego dopuścić. Nie powie mu o tym. Nikomu nie powie...

poniedziałek, 11 stycznia 2016

Rozdział 5

    - Wszystko zaczyna się zmieniać. Najgorsze jest to że nie na dobre, lecz na złe. Szeryf nie żyje. Stiles od dwóch tygodni nie daje znaku życia, mój tata wyjeżdża do San Diego, a Kira do Nowego Jorku. Już od dłuższego czasu dzieje się z nią coś dziwnego. Patrząc na nią swoimi oczami Alfy, widzę wokół niej ognistą aurę. Ale jest coś co mnie naprawdę przeraża. Mówi po japońsku przez sen. A przeraża mnie to, ponieważ ona nawet nie zna japońskiego. Nie wiem co z tym wszystkim zrobić. Próbuję wszystkich uratować, ale już nie nadąrzam.
    - Po to tu jestem, Scott. Pomogę ci. I pomogę Stilesowi. Obaj nadal jesteście moimi przyjaciółmi, a to że w czwartej klasie nasz kontakt się urwał, nie zmienia naszych relacji. Przynajmniej dla mnie.
    - Czemu wróciłeś do Beacon Hills?
    - Potrzebuje stada. Oboje wiemy że Samotny Wilk, taki jak ja, nie przeżyje długo bez watahy. Kiedy tylko usłyszałem o Prawdziwym Alfie z Beacon Hills i o tym że nazywa się Scott Mccall odrazu przyjechałem.
    - Wiesz, Theo. Nie możemy zaufać ci ot tak. Nikomu nie możemy. Może dlatego większość z nas jeszcze żyje. Musisz dać nam trochę czasu i udowodnić swoją lojalność.
    - To właśnie zamierzam zrobić. Ale najpierw musimy wreszcie znaleźć Stilesa. Z nim też chętnie się zobacze.
    - Ale ze mnie Idiotka!- powiedziała Malia- Szukaliśmy go wszędzie. Oprócz, w internecie. Jeżeli to naprawdę jest Stiles, właśnie jest dostępny na Facebooku.
    - Jaja sobie robisz?- spytał Scott z niedowierzeniem.
    - Nie. Chodź i sam zobacz.- powiedziała i pokazała mu laptopa. Faktycznie, był dostępny. I właśnie do nich dzwonił.
    Malia najechała myszką na zielony przycisk i odebrała. Na ekranie pojawił się Stiles. O dziwo wyglądał normalnie. Żadnych, chociażby, zadrapań. Chyba nic mu nie było...
    - Jezu, Stiles! Gdzie ty jesteś, stary? Od dwóch tygodni cię szukamy.
    - Tak, właśnie.- zgodziła się Malia- Co ty sobie...- urwała, widząc jego minę.- Czemu nic nie mówisz?
    - Co mam mówić? Macie racje. Powinienem wam powiedzieć, ale nawet o tym nie myślałem. Kiedy powiedziałaś mi że mój tata... No wiesz. Wtedy wyszedłem na zewnątrz. Sanitariusze właśnie odjeżdżali z ofiarami Tracy. Spytałem jednego z nich kim były ofiary.
    - Powiedzieli ci...- dokończył Scott.
    - Tak. I... Nie wiedziałem co robić, więc przyjechałem tutaj.
    - Tutaj, czyli gdzie?- spytała Malia.
    - To nieistotne. Powiem wam kiedy wrócę.
    - Czyli kiedy?
    - Umm... Nie wiem. Kiedy zrobie to po co tu przyjechałem. Tylko proszę, nie pytaj już o nic. Muszę kończyć.
    - Czekaj...- nie zdążyła dokończyć, Stiles już się rozłączył.- Trudno. Ważne że nic mu nie jest.
    Jedno zmartwienie mieli z głowy. Wiedzieli że nie muszą martwić się już o Stilesa. Niedługo wróci, a wtedy pomoże im wszystko poukładać. On jest w tym dobry.
    Teraz musieli myśleć nad czymś innym. Kim mogą być pozostałe Chimery? Po rozmowie ze Stilesem, Liam zadzwonił do Scotta i powiedział że był z Brettem i Masonem w klubie. I że chyba znalazł drugą Chimere. A był nią Lucas. Prawie ich wszystkich pozabijał, nawet Scotta, który przyjechał swojemu Becie na ratunek. Jednak coś zabiło go pierwsze. A raczej ktoś... Doktorzy. Tu pada pytanie:"Czemu najpierw tworzą Chimery, a potem je zabijają?"
    Po długim, męczącym dniu Scott i Kira poszli spać do domu Mccall'ów, a Malia pojechała do szkoły, aby pouczyć się w bibliotece. Uczyła się dość długo. Ale tak naprawde w jej głowie nie bylo nic innego, tylko Stiles. Myślała o tym, jak sie cieszy że nic mu nie jest. Że z nią rozmawiał i że wróci. A jak wróci to ona mu przywali. Bo ją zostawił, a obiecał że nigdy tego nie zrobi. A potem zacznie pytać. O wszystko. O dodatkowy pokój w jego domu, o to gdzie był i po co. I czy wie coś o Dereku. Czy wrócił i czy on w ogóle coś o tym wie.
    Natychmiast jednak przestała rozmyślać, gdy przez okno wpadła strzała i wbiła się w jedną z szafek. Była do niej przywiązana karteczka.
    Odczepiła strzałę od drewnianej szafki i odkręciła grot, żeby móc zdjąć karteczkę. Było na niej napisane "Znajdę cię. I znajde twoich bliskich. Zabije ich na twoich oczach, a potem zabije ciebie..."
    Fakt, trochę ją to poruszyło. Jej jedynymi bliskimi osobami są Stiles i jej tata. Jeśli ktoś ich zabije to co zrobi? Może nie była zbyt dobra w okazywaniu uczuć, ale się bała. O wszystkich. No... Chyba że to nie było skierowane do niej? Może ten kto to tu wystrzelił, myślał ze siedzi tu ktoś inny, nie ona? Miała taką nadzieje. Nie chciałaby, aby przez nią ktoś zginął. To było by okropne...
    Malia wzięła strzałę, złamała ją na pół i wyrzuciła do kosza, a karteczke włożyła do kieszeni spodni. Spakowała książki do plecaka i już miała zamknąć laptopa leżącego na bibliotecznym stoliku, gdy ktoś zaczął do niej dzwonić na Skype'a. Stiles. Jakoś nie miała teraz ochoty z kimkolwiek rozmawiać. Mimo to odebrała.
    - Cześć, Stiles ja...- zaczęła Malia, ale Stiles jej przerwał
    - Malia, słuchaj. Peter jest twoim biologicznym ojcem, nie?
    - Tak, ale...
    - Zanim zamknęliśmy go w psychiatryku, wspomniał coś o Pustynnej Wilczycy. Nie mówiliśmy ci o tym, wiem. Ale on uważa że to ona jest twoją biologiczną matką. I myślę że to może być prawda. Sprawdziłem w internecie i Pustynna Wilczyca to innaczej...
    - Kojot.- tym razem to ona mu przerwała.- Moja matka... To kojot. Kojot to moja matka... Co? Ja... W sensie Peter mówił że moja matka nie żyje. Mówił prawde...
    - Wiesz, niektórzy umieją się maskować- zrobił swoją słynną minę mówiącą: "Na przykład ja...", ale głównie chodziło mu o Petera- Mimo wszystko on... Tak jakby... No wiesz, zależy mu, tak troszeczkę, na tobie. I dlatego ci powiedział że ona nie żyje. Ponieważ, twoja matka chce cię zabić.- Po tych słowach zacisnęła zęby tak mocno że prawie je sobie połamała. Jednak strzała była skierowana do niej. Szybko się o tym dowiedziała. Ale to dobrze. Będzie mogła chronić Stilesa i wszystkich innych.
    - Malia? Wszystko okey?- zapytał z tą specyficzną dla niego troską.
   - Tak. Wszystko okey.-powiedziała, zmuszając się do uśmiechu.- Zostań tam gdzie jesteś jak najdłużej możesz. Dobranoc!- Rozłączyła się. To nie zabrzmiało zbyt dobrze. Teraz pewnie wróci jeszcze szybciej. Będzie się martwił że coś jest nie tak. A jak wróci, narazi się na niebezpieczeństwo. Ona nie może na to pozwolić.
    Jak najszybciej mogła, wyszła ze szkoły, ale tuż przed wejściem zastała ciemnowłosego, wysokiego chłopaka z kłami. Josha. Chłopak chodzi do tej samej szkoły. Jest drugoklasistą. Kojarzy go bo nieraz próbował do niej zagadać na stołówce. Olewała go. Miała Stilesa.
    Josh rzucił się na nią, a ona odepchnęła go. Chłopak upadł trzy metry dalej, poczym szybko wstał, podbiegł do Malii i przejechał pazurami po jej twarzy, zostawiając trzy grube rany na policzku. Dziewczyna zaparła się rękami o jego ramiona i popchnęła go na znak drogowy, co sprawiło że Josh uderzył mocno głową o grubą, metalową rurę. Opadł na ziemie, ale tym razem już się nie podniósł. Na jego ustach pojawiła się ta sama srebrna ciecz co u Tracy i Lucasa po śmierci. Scott nie będzie zadowolony.
    Malia cofnęła się o parę kroków, a potem pędem pobiegła w strone najbliższego przystanku autobusowego. Teraz przejechanie czterech przystanków ciągnęło się dla niej w nieskończoność. Kiedy wysiadła z autobusu przestała myśleć o Joshu. Teraz miała wrażenie że ktoś ją obserwuje. Czuła za sobą czyjąś obecność. Odwróciła się, ale nikogo nie zobaczyła. Przyspieszyła kroku. We mgnieniu oka znalazła się przed drzwiami domu Stilinskich. Zaczęła grzebać w plecaku, w poszukiwaniu kluczy.
    Gdy wreszcie weszła do domu poczuła się bezpieczniej. Zamknęła drzwi na klucz i poszła spać...
    Przez następne dziewięć dni nie dzieło się nic nadzwyczajnego. Scott i reszta chodzili do szkoły, na dodatkowe zajęcia, ostatnio nawet Scott i Kira poszli na randkę do kina. Szczerze, nigdy jeszcze na żadnej nie byli.
    Malia wreszcie poprawiła matme. Teraz nie wypadała jej jedynka, lecz trójka. Może jednak zda ten semestr...
    Scott i Lydia mieli teraz francuski. Weszli do sali i zajeli miejsca. Oboje synchronicznie, jak to zawsze od ponad trzech tygodni, spojrzeli na puste miejsce w drugiej ławce. Kto by pomyślał że zabraknie im sarkastycznego, irytującego charakteru Stilesa. Już tak długo się z nim nie widzieli. Bez niego było zbyt ponuro...
    Do sali wszedł już nauczyciel. Zaczęła się lekcja, kiedy drzwi gwałtownie się otworzyły. Ich oczom ukazał się ciemnowłosy, wysoki chłopak z niedbale ułożoną fryzurą. Widać było odrazu że wcześniej biegł dość długo. Zamknął drzwi, przeprosił za spóźnienie i zajął jedyne wolne miejsce. W drugiej ławce.
    Scott nie mógł uwierzyć. Myślał że minie trochę wiecej czasu za nim znów zobaczy swojego najlepszego przyjaciela tutaj, w szkole. Stiles wyjął książki, i zeszyt. Zaczął grzebać jeszcze w plecaku w poszukiwaniu jednej niezbędnej rzeczy...
    - Scott... Proszę, powiedz że masz dwa długopisy- poprosił Stiles po czym uśmiechnął się pogodnie. Scott, z podobnym wyrazem twarzy podał chłopakowo długopis- Dzięki, stary.- powiedział i puścił mu oczko. Słynny znak rozpoznawczy Stilesa, który mówi "Musiałbyś być klaunem z igłą w strzykawce żeby zepsuć mi ten dzień". To sprawiało że Scott również będzie dziś zadowolony. Magia Puszczania Oczka- tak mówili na to w podstawówce.
     Minęła ta, jakże, długa lekcja. Stiles wyszedł z sali szybkim krokiem wymijając Scotta i Lydię. Na swojej ławce zostawił zwiniętą karteczke. "Spotkajmy się w bibliotece. Weźcie ze sobą Malie i Kirę."- pisało. Spojżeli po sobie, a potem poszli po resztę przyjaciół. Cała czwórka pospieszyła do czytelni, w której czekał już Stiles. Wstał od stolika, zrobił krok do przodu, po czym zatrzymał się widząc że Malia idzie w jego stronę. Dosłownie, rzuciła sie na niego, przytulając go mocno. Chłopak odwzajemnił uścisk. Parę sekund później odsunął się jednak. Malia spojżała na niego pytająco.
    - Zanim coś powiecie- zaczął Stiles z dziwną dla niego powagą- Chcę was o coś poprosić. Nie pytajcie o to gdzie byłem, po co, ani nic z tych rzeczy....
-----------------
Wybaczcie za to ze tak dlugo czekaliscie na ten rozdzial. Nie mialam czasu go skonczyc. I zakonczenie rozdzialu w sumie tez nie za dobre, ale nie mialam weny 😊 mam nadzieje ze sie spodoba xd Pozdrawiam ;*
   
   
   
   

piątek, 11 grudnia 2015

Rozdział 4

    - Opowiedz mi wszystko- poprosił agent Mccall. Malia nic nie powiedziała.- Co się stało sześć dni temu na posterunku? To ważne. Każda informacja może pomóc nam w poszukiwaniach Stilesa.
    - Nam nie udało się go znaleść, więc czemu wam miało by się udać?- spytała dziewczyna.
    - Okay.- powiedział tylko mężczyzna. Wstał od "stołu przesłuchań" i wyłączył kamerę znajdującą się w rogu pomieszczenia.- Teraz możesz mi powiedzieć. Tylko szczerze.
    - Co mam powiedzieć? Nie było mnie przy tym. Przyszłam gdy było już po wszystkim.
    - Dobra. Zadam teraz pytanie bardzo podobne do twojego. Czemu uważasz, że jeśli wam nie udało się znaleźć Stilesa, to nam tym bardziej? Jest coś o czym nie wiem, a powinienem wiedzieć?
    - Dużo rzeczy. Ale nie o wszystkim można powiedzieć. Zwłaszcza że Pan i tak nie uwierzy.
    - O dziwo, mój syn powiedział to samo. Zostawił wybór tobie, bo sam nie chciał mi o tym opowiadać.
    - Tak powiedział?
    - Owszem. Możesz mi powiedzieć. To nie wyjdzie poza ten pokój.
    - Nie wiem...- Malia nadal miała wątpliwości. Jednak zawsze lepiej jest wiedzieć. Tak samo było z tatą Stilesa i mamą Scotta. I z mamą Lydii.- Zgoda. Powiem wszystko.
    I powiedziała. Wszystko co wiedziała. O tym jak Sheryf "znalazł" ją w lesie po ośmiu latach. O Nogitsune, o Berserkach, Dobroczyńcy i Doktorach Strachu. Jego mina mówiła " Co ona gada? Chciałem prawdę, a nie głupie bujdy". Ale gdy już skończyła opowiadać uśmiechnął sie nieznacznie.
    - Wierze ci.- oznajmił- Naprawdę.
    - To sarkazm?- spytała z niedowierzeniem. Nawet nic mu nie pokazała, a on i tak uwierzył?
    - Nie. To nie sarkazm. To co mi teraz opowiedziałaś wyjaśnia wszystko, co się działo odkąd wróciłem z San Diego do Beacon Hills. Nogitsune i zachowanie Stilesa. Zabójstwa i Dobroczyńca. Wszystko pasuje.
    - Mogę już iść?- zapytała, odczuwając wreszcie zmęczenie po czterech nieprzespanych nocach.
    - Jasne. Idź i poproś Scotta żeby na chwile tu jeszcze zajżał.- poprosił i wstał odprowadzając ją do drzwi.

    Gdy wreszcie doszła do domu Stilesa zauważyła że drzwi są uchylone. Otworzyła je szerzej i weszła do środka wysuwając pazury. W domu było cicho, ale mimo to wyczuwała czyjąś obecność. Co dziwniejsze nie człowieka, lecz zwierzęcia. Nagle zza rogu salonu wyszedł wilk. Cały czarny z niebieskimi oczami. Takimi jak jej. Ostatnio widziała takiego, kiedy... Kiedy Derek ewoluował. Czy to możliwe że to on? Wyjechał. I miał zostać, tam gdzie był, na stałe. Ale może wrócił? Może coś się wydarzyło? Może musiał wrócić?
    Nawet nie zdążyła podejść bliżej, a wilka już nie było. Uciekł.
    Wyszła na zewnątrz, żeby zobaczyć, czy gdzieś w pobliżu go nie ma, ale zobaczyła tylko kota sąsiadów. A jeśli on żyje to ma przynajmniej pewność że wilk nie jest koto-żercą. To dobrze. Więcej dla niej. Tak zawsze mówił Stiles, chociaż wiedział że koty dawno jej się odwidziały. Wolała Pizze. Odkąd Stiles pierwszy raz zabrał ją do pizzerii, na ich pierwszej randce, jadłaby ją bez przerwy. Ale Stiles wiedział ile wygłodniały kojot może zjeść w ciągu dnia, więc jej zabraniał. A ona wiedziała że robi to dla jej dobra. I dla swojego. Kto by chciał chodzić z grubą świnią?
    Weszła znowu do domu, zostawiła telefon na stole w salonie i pobiegła na górę, do pokoju Stilesa. Zatrzymała się przed drzwiami i spojrzała na pokój obok. Nigdy nie zwróciła na niego uwagi. Była ciekawa co w nim było. Podeszła do drzwi i szarpnęła za klamkę. Zamknięte. Pewnie jakaś dodatkowa sypialnia dla gości. Odeszła pare kroków, ale ciekawość była silniejsza. Znow szarpnęła za klamkę, tym razem mocniej. Potem jeszcze dwa razy i zamek puścił. Drzwi się otworzyły, a jej oczom nie ukazała sie żadna sypialnia, czy dodatkowy pokój. Co prawda, było tam łóżko, ale zakurzone i brudne. Nienadające się dla gości. Dookoła leżało pełno pudeł, również zakurzonych. Nie były podpisane, ani zaklejone taśmą. Poprostu powpychano do nich rzeczy i zostawiono, tak jak były. Niektóre były otwarte, na innych leżały inne pudła, świeczniki, wazony albo szkatułki.
    Przymknęła drzwi i usiadła na podłodze wśród pudeł. Przysunęła jedno do siebie i otworzyła je. Były tam książki i dwa przyborniki w kolorze bordowym. Wzieła drugie pudło. Parę książek, pudełeczko z biżuterią. Po co Stilesowi, czy jego tacie jakieś bransoletki, naszyjniki, pierścionki? Przecież... No tak. Teraz już do niej dotarło. To pokój mamy Stilesa. Zapewne po jej śmierci pochowali jej rzeczy do pudeł i je tu powstawiali. Malia pamietała, że Stiles nienawidzi złych wspomnień.
    Otworzyła jeszcze pare pudeł z ubraniami i książkami. Jego mama chyba uwielbiała czytać. W ostatnim pudle znalazła dwie kasety. Nawet nie wiedziała jak się je odtwarza, więc je odłożyła. Poszła do pokoju Stilesa, przebrała się w "piżamę" (w końcu było po dzwudziestej) i położyła się spać. I spała bardzo długo. Kiedy się obudziła było po jedenastej. Normalnie by się przejeła że tyle spała i spóźni się do szkoły, ale po pierwsze miała to gdzieś, po drugie była sobota, a po trzecie bez Stilesa w ogóle nie obchodziła ją szkoła, oceny, frekfencja.
    Przebrała się, zjadła dwa tosty i wyjęła z szafki skserowany egzemplarz książki o Doktorach Strachu. Miała przeczytać go razem ze Stilesem. W sumie przeczytali, ale nie do końca. Zostało jedenaście stron.
    Usiadła po turecku na kanapie i zaczęła czytać...

    - Jest więcej Chimer!- oznajmił Scott wybiegając z kliniki weterynaryjnej. Kira zatrzymała się patrząc na chłopaka z przymrużonymi oczami.
    - Czego?- zapytała po chwili
    - Chimera. To stworzenie o różnych komórkach DNA. Byliśmy pewni że Tracy jest Wilkołakiem. I była nim. Ale była też Kanimą. Kto wie czy nie była czymś jeszcze.
    - Więc... Ona była Kanimą o DNA wilkołaka?
    - Coś koło tego. Chimery powstały z... Ziemi. Tak jakby. Liam znalazł dół. A raczej trzy doły. W lesie. W jednym z nich jest naszyjnik Tracy.
    - Ale to chyba nie znaczy że została tam pogrzebana żywcem?
    - Nie, ale przeczytałem w tej książce o Doktorach Strachu że tak ich tworzą. To Doktorzy ich tworzą.
    - No, to już jakiś postęp. Wiemy coś nowego.- oznajmiła, wsiadła na motocykl za chłopakiem i założyla kask. Odjechali.
    Gdy już dotarli do szpitala, Scott omal nie wpadł na swoją mamę przy drzwiach frontowych. Wyglądała na zdeterminowaną.
    - Coś się stało?- zapytał chłopak. Melissa tylko odwróciła się i zaczęła iść w stronę jednej z sal. Weszła do niej, a za nią Kira i Scott. Sala była pusta.- Mamo? O co chodzi?
    - Ktoś chyba widział Stilesa. Ale nie mamy pewności że to on.- powiedziała nagle bardziej spokojnie.
    - Jak to? Gdzie?
    - Tutaj, w szpitalu. Podobno wychodził z jednej z sal. Pustych. Ale nikt z personelu tego nie zauważył.
    - To kto go widział?
    - Lydia.- odpowiedziała krótko. Po chwili do nich dotarło. Co Lydia by robiła w szpitalu nie uprzedzając nikogo? I czemu widziała akurat Stilesa? To zapewne nie był on, ale mimo wszystko to była jedna z wizji Banshee. A jej wizje zawsze mówiły jedno: " Ktoś Umrze". Jeśli Stilesa naprawde tam nie było, oznaczało to że grozi mu niebezpieczeństwo. W najmniej prawdopodobnym przypadku komuś groziło niebezpieczeństwo z ręki Stilesa. Ale to graniczyłoby z cudem.
    Pierwsze co zrobili to pojechali do Lydii. Musieli się czegoś dowiedzieć. Ale jej nie było. Nikt nie otworzył im drzwi. A im dłużej będą zwlekać z odnalezieniem Stilesa, tym większe zagrożenie dla niego i wszystkich innych...
_________________
Wreszcie skończyłam! Piszcie w  komentarzach co jest w tym całym ff nie tak. Wszystkie wasze uwagi są mile widziane 😄 Nudny? Za długi rozdzial? A może za krótki? Jakieś błędy? Za dużo dialogów? Zglaszajcie wszystko, a ja postaram sie poprawic :-)

wtorek, 8 grudnia 2015

Rozdział 3

                Rozdział 3
... Tracy zacisnęła dłonie na szkolnej ławce, zdrapując z niej farbe od spodu. Podnisła głowę i spojżała na Scotta, trochę jakby ze strachem.
    - Idą po nas- wyszeptała, tak jakby nie chciała żeby ktokolwiek prócz Scotta ją usłyszał- Przyjdą po nas wszystkich.- po tych słowach wstała z krzesła. Przeszła pare kroków, upadła, a z jej ust wypłynęła srebrna substancja, przypominająca rtęć.
    Scott zawahał się przez chwile, po czym podniósł nieprzytomną dziewczyne i wyszedł szybkim krokiem ze szkoły, zapewne chcąc zawieść ją do kliniki weterynaryjnej. Za nim pobiegli Liam, Kira i Lydia. Na korytarzu spotkali równierz Stilesa i Malie. Gdy wnieśli Tracy na tylne siedzenie Jeepa Stilesa, Scott stanął nieruchomo, jakby się nad czymś zastanawiał.
    - Myślę...- zaczął, zwracając się do Stilesa- Myśle że Liam, Kira i Lydia powinni zostać w szkole. Musicie nas kryć, okey? My ją zawieziemy do Deatona, on napewno coś poradzi.
    - Zgoda.- przytaknęła Kira- Ale... Uważajcie. Z nią jest coś nie tak.
    Scott przytaknął. Malia i Stiles usiedli z przodu, Scott z tyłu z Tracy. I odjechali.

    - Nie wiem.- oznajmił Deaton- Nigdy nie miałem do czynienia z taką istotą. W dodatku, ledwo zdążyłem zrobić nacięcie na jej skórze, a po ranie nie było ani śladu. Błyskawicznie się uzdrawia. Nic nie rozumiem.
    - Ty?- spytał Scott z rezygnacją
    - Nie jestem wszechwiedzący, wszystkoumiejący, Scott. Zresztą chyba tylko ten kto ją stworzył wie co się z nią dzieje. Może powinniście znaleść tych, którzy za to odpowiadają?
    - Nie będzie łatwo- powiedziała Malia
    - To wiemy napewno.- potwierdził weterynarz- A teraz pomóżcie mi ją obrócić.
    Zrobili to o co prosił Deaton. Mężczyzna podwinął jej bluzkę, odsłaniając plecy. Pod skórą dziewczyny coś się poruszało, jakby... Gigantyczna, półmetrowa stonoga. Wszyscy przyglądali się temu, dość ohydnemu, zjawisku. Najgorsze jednak jeszcze nie minęło. Z pod jej skóry dosłownie wyrwał się kręgosłup ( przynajmniej na to wyglądało) po czym zmienił się w ogon z ostrym zakończeniem, który niegroźnie zranił Stilesa w ramię. Potem Scotta w twarz, Malię w nadgarstek, a Deatona w przedramię. Cała czwórka wylądowała sparaliżowana jadem na podłodze. Nie mogli się poruszyć. Teraz wszystko było już pewne.
    - Czy ona...?
    - Jest Kanimą- dokończył Stiles za Scotta. Byli niemal pewni że jest wilkołakiem. Jak widać mylili się...

    W tym samym czasie Lydia i Kira miały ostatnią lekcję. Przedsiębiorstwo z trenerem Fintstock'iem. Jak zwykle nudna, do niczego niepotrzebna lekcja.
    - Gdzie znowu podziewają się Scott i Stiles?- zapytał trener
    - I Malia.- dodała jakaś dziewczyna z tyłu
    - Kto?- trener nie miał zbyt dobrej pamięci do "nowych" osób
    - To ta... Dziewczyna Stilesa. Jest tu już od roku.- uświadomiła mu Kira
    - Nie kojaże. W każdym razie, powiedz im że jeśli będą opuszczać tyle lekcji, niezaliczą semestru.

    - Wyobraźcie sobie że sie poruszacie. Uda wam się. To raczej kwestia uzdrawiania.- powiedział Deaton do Malii i Scotta
    - Myślisz że to sie uda?- Scott miał wątpliwości.
    - Chociaż spróbujmy- zdecydowała Malia. Zamknęła oczy i skupiła się. Próbowała się poruszyć, ale niestety narazie jej nie wychodziło. Nagle poczuła mrowienie w lewej ręce.
    - Malia... Poruszyłaś ręką. Próbuj dalej.- powiedział ze zdumieniem Scott.
    - Chyba nie zraniła mnie zbyt głęboko.- Oznajmiła. Po paru sekundach stała już na nogach opierając się ręką o metalowy stół.- Znajde Tracy i...
    - Przyprowadzisz ją tu- dokończył Scott- Nie zabijamy. Pamiętaj.
    - I... Uważaj na siebie.- dodał Stiles. Malia przytaknęła chociaż wiedziała że jej nie widział. Był odwrócony w przeciwną stronę.
    Wybiegła z kliniki, jak najszybciej mogła i pobiegła na posterunek policji. To co zastała nie było zbyt przyjemne. Na podłodze leżało trzech zmasakrowanych policjantów, a przy drzwiach odcięty ogon, zapewne Tracy. Rozejżała się, upewniając sie że wśród ciał nie leży...
    - O cholera- powiedziała cicho, gdy zobaczyła na podłodze... Tatę Stilesa. Miał poderżnięte gardło. Zamrugała, odpędzając tym samym łzy, napływające jej do oczu. Nie mogła teraz o tym myśleć. Chociaż... To było trudne. Ale musi znaleźć Tracy, zanim zrani jeszcze kogoś.
    Poszła w stronę piwnicy, z której dobiegało nieludzkie warczenie. Tracy tam była. A z nią Lydia i Kira, które stały w rogu pomieszczenia. Kira trzymała swój miecz, a Lydia stała za nią z przerażoną miną. Jednak... Widać po niej było, że mimo iż się boi, wie że wyjdą z tego cało.
    Malia zauważyła że Tracy nie ma ogona. Prawdopodobnie Kira ucięła go Kataną. Szybko jednak odpędziła wszystkie myśli i rzuciła się na Tracy, odpychając ją jak najdalej dziewczyn.
    - Uciekajcie!- krzyknęła do nich- Szybko!- dodała. Kira chwyciła Lydię za nadgarstek i pociągnęła w strone drzwi. Malia próbowała powstrzymać Tracy przed ucieczką. Przez chwile jej nieuwagi udało jej się położyć Kanimę na podłodze. Zacisnęła ręce na jej szyjii. Dziewczyna wydała z siebie okropny dźwięk. Jej oczy zaczęły się zamykać. I wtedy Malia puściła ją i odsunęła się o dwa metry. Tracy zakaszlała parę razy. Jej wąskie, żółte oczy zmieniły się na brązowe. Z jej skóry zniknęły dziwne łuski, ogona już nie miała, a kły zmieniły się w białe, proste zęby typowe dla nastolatki. Dziewczyna wydawała się być naprawdę przerażona. Malia otworzyła usta, aby coś powiedzieć, jednak nie zdążyła. Do piwnicy wparowali Doktorzy. Roboty, a zarazem ludzie. Niemożliwe, a jednak to prawda.
    Malia wstała i chciała rzucić się na jednego z nich, ale ten najniższy powstrzymał ją, przyciskając jej głowe do ściany. Widziała jednak wszystko co pozostali dwoje zrobili Tracy. Wstrzyknęli w jej szyję jakąś srebrną substancje przypominającą rtęć. Teraz jej oczy całe zaszły tym kolorem i po chwili znów stały się brązowe. Dziewczyna upadła, a z jej ust znowu wypłynęła srebrna ciecz. I Malia wiedziała że ona już nie wstanie. Doktorzy zniknęli. A ona siedziała teraz przy ścianie, przerażona tym wszystkim. Co powie Stilesowi? Że jego tata nie żyje? Przecież on się załamie! A Scott? Pewnie pomyśli że to ona zabiła Tracy i nie da jej się nawet wytłumaczyć.
    Nie wiedziała ile czasu siedziała tam wpatrując się w podłogę. Do pomieszczenia wbiegli Scott i Stiles. Za nimi Lydia i Kira. Stiles nie wydawał się zbyt smutny, czy coś koło tego. Malia wstała z podłogi. Scott spojżał na nią zdziwiony.
    - To nie ja- rzuciła szybko, uprzedzają oskarżenie- przysięgam.
    - Okay. Wierzymy ci. Co tu się stało?- zapytał Stiles. Zobaczył że z jej oczu płyną łzy. Podszedł do niej i przytulił ją mocno. O nic nie pytał. Z własnego doświadczenia wiedział że to tylko pogorszy sytuację.
    - Stiles... - zaczęła, wciąż przytulona do niego mocno. Tym razem to on mógł tego potrzebować- Widziałeś kogoś? Jakieś... Ciała?
    - Nie. Wszystkie ofiary zostały przed chwilą zabrane przez... O co chodzi?- spytał z niepokojem w głosie.
    - Twój tata... On był wśród tych ofiar- powiedziała z żalem i znów zaczęła płakać. Stiles odsunął ją od siebie i popatrzył jej w oczy. Nic nie powiedział. Jego oczy zaczęły się błyszczeć. Zamrugał. Odwrócił się i wyszedł wymijając Scotta. Poprostu wyszedł. Nie wiadomo gdzie.
    Minęło parę dni. Stiles gdzieś zniknął. Nie odbierał telefonu, nie odpisywał na SMS'y. Nikt nie wiedział gdzie się podziewa. Malia jednak nadal u niego mieszkała. Spała w jego łóżku. Nosiła jego koszulki jako piżamę. Tak jak zawsze. Bo za nim tęskniła. Bo nie mogła zapomnieć. Choćby na chwile. Zwłaszcza jeśli miałaby go już nigdy nie zobaczyć...

środa, 2 grudnia 2015

Rozdział 2

                                             Rozdział 2

    Był to pierwszy dzień ostatniego roku liceum. Jeden z najważniejszych dni dla Scotta i jego przyjaciół. Wszystko wydawało się takie zwyczajne. Tak, jakby nie istniały żadne siły nadprzyrodzone, wilkołaki, Banshee czy Kitsune. Jednak gdyby wrócić do wczorajszych wydarzeń...
    Niebieski stwór ze szponami, które odbierają moc. Samo to brzmi idiotycznie. A jednak to prawda. Nie wiadomo skąd, nie wiadomo czemu się pojawił. Nie wiadomo kim był. Jednak jedno wiedzieli na pewno. Nie był prawdziwy. Z tego co powiedział Deaton wynika że ktoś próbuje naruszyć zasady świata nadprzyrodzonego. Niebieski Stwór nie został stworzony przez ugryzienie. Nie urodził się taki. Pozostaje więc pytanie: "Skąd  się wziął?".
    Stiles właśnie podjechał pod dom Malii. Mieli jechać razem do szkoły. Jak zawsze. Jednak od jutra to się zmieni. Oczywiście, będą jeździć do szkoły razem. Ale Stiles nie będzie już musiał podjeżdżać pod jej dom. Będą mieszkali razem u Stilesa. A to znaczy że więcej nocy spędzą razem. Że prawie cały czas będą się widywać. I to im pasowało.
    - Możemy już jechać?- spytała poirytowana Malia czekając aż chłopak odpali Jeepa.
    - Samochód nie chce odpalić.- powiedział odchylając się na oparcie.
    - Znowu? Może pojedź wreszcie do mechanika?
    - Taśma na razie wystarczy.- odpowiedział i puścił jej oczko. Nie mogła się nie uśmiechnąć. Uwielbiała to. Szybko odwróciła głowę w stronę okna, żeby nie zauważył jej reakcji. On jednak to zobaczył.
    Po następnych dwóch nieudanych próbach odpalenia samochodu, wreszcie udało im się wyjechać z pod parkingu. Do szkoły przyjechali spóźnieni. Jednak nie obchodziło ich to. Było zabawnie kiedy razem weszli do sali po 25 minutach lekcji. Nie wiedzieli dlaczego, ale to było dla nich zabawne.
    Po lekcjach Scott i Stiles poszli na trening Lacrosse. Kira do domu, zakuwać jak zwykle, a Malia i Lydia poszły do galerii handlowej na zakupy. Malia była przeciwko, ale miała dług wdzięczności wobec Lydii, więc nie mogła odmówić. W sumie, po godzinie bezcelowego łażenia po sklepach zaczęło jej się to podobać. Zaczęła oglądać ubrania i podziwiać je tak jak Lydia. Coś w stylu " Jakie to śliczne!" albo "Muszę to mieć!".
    - Wiec...- zaczęła Malia wchodząc za Lydią do Butiku- To prawda że kiedyś Stiles był w tobie cholernie zakochany?
    - Noo... Tak. Ale on cię nawet wtedy nie znał...
    - Wiem. Nie chodzi o to. Odwzajemniałaś jego uczucia?
    - Co?! Niee. No coś ty. Ja miałam chłopaka.
    - Co nie znaczy że go kochałaś...
    - Kochałam!- powiedziała zbyt głośno i odchrząknęła. Malia się uśmiechnęła.- No co?
    - Nic. Tylko zapytałam. Nie jestem zazdrosna i nie odgryze ci rąk. Byłam ciekawa.- oznajmiła- a teraz już chodź, bo umówiłam się ze Stilesem że razem przeczytamy tę książke o Dotorach Strachu. Zresztą muszę przenieść jeszcze pare moich rzeczy zanim sie do niego wprowadzę.
                               * * *
    Po 18:00 Malia była już u Stilesa ze skserowanymi dwoma egzemplarzami książki i paroma pudłami ze swoimi ubraniami i książkami do szkoły. Poupychała wszystko do jego wolnych szafek, zostawiając tylko potrzebne do nauki książki.
    Próbowała jak najbardziej przedłużać to co robi. Nienawidziła czytać. Zwłaszcza nudnych, starych książek, których fabułe niedługo sami przeżyją.
    - Malia, chodź już bo zaczyna się robić ciemno, a musimy się wyspać przed jutrzejszym spotkaniem z Tracy.- oznajmił niecierpliwie siedząc na swoim łóżku- Wiesz o co chodzi.
    - Nie, nie wiem. Scott mnie nie wtajemniczył.- powiedziała. Dalej myślała tylko o tym żeby nie musieć czytać.
    - Mama Lydii powiedziała jej że regularnie przychodzi do niej Tracy. Dziewczyna z koszmarami nocnymi. Zachowuje się... Dziwnie. A my szukamy dziwnych osób, nie?
    - Odkąd jej mama się o nas dowiedziała, ciągle tylko coś podejżewa. Ostatnio myślała że ukrywasz przed nami jakąś moc. Teraz Tracy. Nikt jej nie prosi o pomoc więc lepiej żeby się nie wtrącała. To nie wyjdzie dla niej na dobre.
    - Dobra. Super, a teraz chodź. Musimy przeczytać chociaż połowę.- zakończył i otworzył na pierwszej stronie...
                               
    Nazajutrz Stiles i Malia opuścili dwie pierwsze lekcje w szkole. Malii spodobało się czytanie. Po połowie nie mogła się oderwać, w skutek czego ani ona, ani Stiles nie spali do 2:00. Scott jednak był jak najbardziej wyspany. Na tyle aby napisać sprawdzian z biologii na 86%. To nowość. Do tej pory nie szło mu zbyt dobrze. Myślał nawet nad zrezygnowaniem z zajęć. Jednak zaczyna mieć coraz wieksze wątpliwości co do tego...
    - Skoro tak dobrze ci poszło, Scott- zwróciła się do niego nauczycielka- może przeczytasz nam prace domową?
    - Umm- odrazu stracił humor- Dobrze.- zaczął szukać strony. Przerzucił pare kartek, a potem usłyszał głos Liama
    - Psst...- dochodził on z korytarza. Spojżał w tamtą stronę. Liam stał na rogu, przy szafkach i szeptał do niego- Tracy jest u nas na lekcji. Na historii
    - Panie Mccall. Strona 39.
    - Tak, tak. Szukam.- nie mógł się jednak skupić. Jeśli dziewczyna, prawdopodobnie Omega jest w nieodpowiedniej sali w dzień pełni księżyca, nie wróży to najlepiej. Zamknął książkę, spakował ją do torby i położył na biurku formularz rezygnacji z zajęć. Nie miał innego wyjścia.
    Wyszedł z sali bez słowa. Za nim Lydia i Kira. Podrodze nie mogli niezaczepić o alarm przeciwpożarowy. Weszli do pustej sali od historii... Tracy siedziała w ostatniej ławce, na końcu. Warczała cicho. Jednak Scott ją słyszał. I wiedział że mają do czynienia z kolejnym wilkołakiem...
----------------------------
Rozdział troche dłuższy wzamian za ostatni krótki xd Mile widziane opinie w komentarzach. Negatywne takze xd

poniedziałek, 30 listopada 2015

Rozdział 1

                                           Rozdział 1

    Siedzieli teraz, przywiązani do drewnianego słupa tyłem do siebie. Nic nie mówli. Tego było za dużo. Ludzio-Roboty nazywani Doktorami Strachu. Tyle ofiar i pokrzywdzonych. I teraz to. Zostali uwięzieni w starej piwnicy bez jedzenia, picia... łazienki. Pomyśleć że siedzą tam już trzy ciągnące się w nieskończoność godziny. W dodatku zaczęło się robić zimno. Można było przypuścić że jest wieczór, ale co to za różnica? Przynajmniej dla nich. I tak nie zasną. Po takim czymś nie da się spać.
    - Stiles?- szepnęła Malia- Śpisz?
    - Chyba nie, a co?- zapytał
    - Nic. Ja tylko... Nieważne. Ta cisza zaczyna mnie irytować.
    - Więc może powiesz mi w końcu co tu robimy? Bo nie pamiętam żebyśmy sami tu przyszli, przywiązali się tu i zamkneli drzwi od środka.
    Niestety, tak nie było. Najgorsze jest to że teraz Malia musiała mu to wszystko wytłumaczyć. Nie było go w Becon Hills przez miesiąc, a potem jeszcze oberwał w łeb i nie pamięta jak się tu znalazł. Nienawidziła wyjaśniać. Tyle jej mówienia. Tyle jego poprawiania jej błedów gramatycznych. Kiedyś ją to nawet trochę bawiło, ale teraz ich relacje kompletnie się zmieniły. Teraz nawet jego sarkastyczne riposty nie wzbudzały u niej chociażby uśmiechu. I to nie dlatego że nie były zabawne. Były, nawet bardzo. Rzecz w tym że jej nie było do śmiechu. Nikomu nie było.
    Tak serio, nie miała zamiaru mu tego bezpośrednio wyjaśniać. Był na to inny sposób, którego niedawno sie nauczyła. Coś typu... odbierania wspomnień. Tylko że ona zamierza mu je oddać... 
    Sięgnęła luźniej związaną ręką jego dłoni i splotła jego palce ze swoimi. Skupiła się na wspomnieniach, które chciała mu przekazać. Minęło trochę czasu zanim jej się udało. Nagle zaczęło robić się ciemno, aż wkońcu otoczyła ich czerń. Wszystkie ich myśli zaczęły znikać, a w głowach pozostała pustka...


    

wtorek, 17 listopada 2015

Prolog

                             Prolog

    Opadł bezwładnie na nierówną posadzkę. I leżał tam, w małym, pustym pomieszczeniu, ledwie przytomny. Dochodziły do niego tylko stłumione dźwięki.
    Gdy go zobaczyła, stanęła jak wryta patrząc z przerażeniem na dużą plamę krwi wokół niego. Podeszła bliżej, jeszcze bliżej. Nie zorientowała się kiedy przykucnęła obok niego i ścisnęła go za ręke. Odwzajemnił uścisk i otworzył szerzej oczy jakby próbował coś powiedzieć.
    - Uciekaj...- zaczął ledwo słyszalnie- oni zaraz tu będą. Musisz uciekać, Mal.
    - Nie ma mowy, Stiles. Nie zostawię cię. Nidy.- obiecała. Nie usłyszała odpowiedzi. Jego oczy powoli się zamknęły, a uścisk, w którym trzymał jej dłoń, zelżał. Wiedziała co nastąpiło.
    Nagle wszystko wydało jej się rozmazane. Zamrugała. Raz, drugi, a po jej policzku spłynęła łza. Płakała. Naprawdę płakała. Tym razem była pewna że to co czuła do Stilesa było prawdziwe. Ponieważ, to była prawdziwa miłość. Ponieważ, naprawdę go kochała...
------------------------------------------
Mam nadzieje że ten prolog (choć krótki) bedzie się komuś podobać. Mile widziane opinie w komentarzach ;-)